 |
 |
|
|
چقدر سخت است منتظر كسي باشي كه هيچ وقت فكر آمدن نيست. مهمان عزيزي باشي كه فانوس خانه اش روشن نيست. چقدر سخت است آدم را از آرزوهايش دور كنند و اورا به مسير ناخواسته اي مجبور كنند. چقدر سخت است دست نوشته هايت را نخوانده خاك كنند واسمت را از خاطره ها پاك كنند. *** دوست ندارم به كسي بخندم كه دلم بهش نمي خنده ... دوست ندارم محبت كسي رو قبول كنم كه محبتش به دلم نمي شينه ... چرا ما آدما وقتي از كسي خوشمون نمي ياد تا جايي كه دوست داريم سر به تنش نباشه با اين حال اداي دوستي در مياريم ؟؟؟ شايد م يادمون ميره كه محبت از نگاه آدما پيداست نه از زبون !!! شايد زبونت به من بگه منو دوستم داري ولي احساست و نگاهت به من ميگه ايكاش نبودي ...جاي خاليت بهتر بود.... خدايا كمكم كن همه رو از ته دل دوست بدارم نه ظاهري و نه گفتاري ! خدايا كمكم كن دل و زبونم هميشه باهم باشه ! ايكاش دلهامون رو پاك كنيم ..از كينه ...از حسادت ... ايكاش ... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیستم شهریور 1384ساعت 11:3 توسط محمود پناهی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
شهریور 1384 |
| پیوندها |
|
تنهاترین سردار elegance.mycloob.comیادت نره gole-hamishe-ashegh panahi21.mihanblog.com |
|
RSS
|